Isinulat ng The Bold Italic

Nang mismong araw na nakuha ni Steven Welch ang kanyang lisensya sa pagmamaneho, nagmaneho siya para kumuha ng labi para sa punerarya ng kanyang pamilya, ang Duggan’s Funeral Service sa 17th Street. Siya ay 17 taong gulang noon.

Makalipas ang mahigit 40 taon, siya na ang haligi ng negosyong ito na nagpasalin-salin sa iba't ibang henerasyon. Malaki na ang nagbago mula noong mga panahong iyon; mas marami na ang cremation kaysa sa direktang libing sa buong bansa, at hindi na nais ng mga tao ang burol na tumatagal ng maraming araw, aniya. Ngayon, "nais nila itong maikli at kumbinyente."

Mahigit sa isang dosenang punerarya ang nakalinya sa Valencia Street sa halos kabuuan ng ika-20 Siglo. Noong panahong iyon, mga streetcar para sa libing at isang lokal na riles ang naghahatid sa mga yumao at sa kanilang mga nagdadalamhating kaanak patungo sa mga sementeryo sa Colma. Ngayon, dalawa na lamang ang natitira: ang Duggan’s Funeral Service, na lumipat mula 1234 Valencia St. patungong 3434 17th St. noong 1932, at ang Driscoll’s Valencia Street Serra Mortuary, malapit sa Cesar Chavez St.

Kasabay ng lahat ng pagbabago sa Valencia nitong mga nakalipas na dekada — mga restaurant, mga mamahaling tindahan, mga bike lane, mga nakadobleng paradang Uber — sinabi ni Welch na ang paglipat mula sa Valencia ang isang dahilan kung bakit nagpapatuloy pa rin ang Duggan’s.

“Saan mo naman ilalagay ang karo sa Valencia?” nagtatakang tanong niya.

Sa loob ng Duggan's, taimtim at tahimik ang kapaligiran; tila milya-milya ang layo ng trapiko at ingay ng Valencia Street. Masusing inihahanda ang mga silid para sa susunod na viewing o libing, ang isang kapilya ay naglalaman ng mga hanay ng mga bakanteng bangko at isang podium kung saan ilalagay ang urn ng isang yumao. May mga pinto ang bawat kapilya upang maisara ang silid, na nagbibigay sa mga nagdadalamhati ng lugar at pribadong espasyo para magluksa.

Basahin ang buong kwento

San Francisco Chronicle

Ni Roland Li, Business ReporterNa-update

Maaaring hindi maiiwasan ang kamatayan at mga buwis, ngunit nagbabago na ang negosyo ng kamatayan.

Ang mga puneraryang ilang dekada nang nakatayo ay nagsasara sa paligid ng San Francisco habang ang mga anak ng mga may-ari ay pumipili ng ibang mga karera. Ang mga embalsamador ay nagkakapera sa mainit na merkado ng real estate sa pamamagitan ng pagbebenta ng kanilang mga gusali para sa mas malalaking pabahay.

Isang pagbubukod ang Duggan’s Funeral Service. Ipinagdiriwang ng kumpanyang pag-aari ng pamilya sa Mission District ang ika-100 anibersaryo nito ngayong Sabado. Isa ito sa mga pinakalumang maliliit na negosyo sa lungsod.

Sinabi ni Steven Welch, ang ikaapat na henerasyong tagapamahala ng Duggan's, na palagi siyang nakatutok sa trabaho, kasama ang mga kliyenteng maaaring tumawag anumang oras, anumang araw.

“May tumatawag nang alas-2 ng madaling araw — babangon ka at aalis,” sabi ni Welch.

Ayon sa kasaysayan, ang pinagmulan ng Duggan ay nasa komunidad ng Irish-Catholic, na bumubuo sa malaking bahagi ng negosyo nito. Ngunit mula noong dekada 1960, lumago ito upang maglingkod sa halos lahat ng etnisidad at relihiyon.

Basahin ang buong kuwento

Mission Local
ni FRANCES SAUXSetyembre 12, 2017, 6:27 am

Nakatago sa safe sa basement ng Duggan Welch funeral home sa 17th street ang mga lumang talaan, ang ilan ay nagmula pa noong panahong nagsasagawa ang punerarya ng mga prusisyon ng libing gamit ang kabayo at karwahe.

Binuklat ni Steven Welch, ang kasalukuyang may-ari, ang mga pahina. Ang pinakaunang mga aklat ay nasa cursive na sulat-kamay ng kanyang lolo sa tuhod. Ang mga sumunod na dokumento ay nasa sulat-kamay ng kanyang lola at pagkatapos ay sa kanyang ama at, sa huli, ang sa kanya mismo.

Matapos ang halos 100 taon sa negosyo — ang sentenaryo nitong anibersaryo ay opisyal na sa susunod na taon — ang Duggan Welch Mortuary ay nananatiling isa sa mga pinakamatagal na punerarya sa dating hanay ng mga punerarya.

Ang mga talaan ay nagsisilbing kasaysayan ng pamilya, pati na rin kuwento ng nagbabagong San Francisco. Matapos ma-discharge mula sa militar noong 1900, nakahanap ang lolo sa tuhod ni Welch, si William Duggan, ng regular na trabaho sa pagmamaneho ng kabayo at karwahe sa San Francisco para kay Henrietta Hagan, ang anak ng may-ari ng punerarya sa Valencia Street.

Kalaunan ay nagpakasal sina Duggan at Hagan, at pumasok si Duggan sa negosyo ng pamilya ni Hagan, na nagbukas ng sarili niyang punerarya noong 1918 sa 1234 Valencia St., na ngayon ay Yoga Tree. Sa sumunod na ilang dekada, ang kalyeng ito ay naging sentro ng paghahanda para sa mga yumao.

Bumibiyahe ang isang trolley sa kahabaan ng Valencia hanggang Daly City upang ihatid ang mga prusisyon ng libing sa mga sementeryo sa labas ng lungsod. Ang mga bagon ng tren ay may mga espesyal na kompartimento para sa paglalagay ng mga kabaong at bulaklak, kaya naging perpektong lokasyon ang Valencia para sa isang punerarya.

Magbasa Pa

Si Vaughn Nixon ang funeral director sa Duggan’s Funeral Service sa Mission. Mahigit 40 taon na siyang lisensyadong embalsamador. Natutunan ni Nixon ang kasanayan mula sa kanyang pamilya, na nagpapatakbo ng isang punerarya sa kanyang bayang sinilangan sa Grenada. “Bata pa lang ako ay tumutulong na ako, noong mga 8 o 9 na taong gulang ako,” sabi ni Nixon. “Tumulong kami sa pagpupunas ng alikabok, pagwawalis, at pagma-mop kung kinakailangan. Kaming mga bata ang gumawa ng mga kabaong gamit ang anumang kahoy na aming mahanap.”

Basahin ang buong kuwento